My Week with Marilyn

Zie haar de vliegtuigtrap afdalen, elegant en stralend. Marilyn Monroe is op de toppen van haar roem wanneer ze in 1956 in Londen arriveert voor de opnamen van The Prince and the Showgirl, een komedie waarin ze tegenover het Britse acteerkanon Sir Laurence Olivier zal staan.
Het moeizame productieproces van die film werd van binnenuit beschreven door Colin Clark, die als net afgestudeerde twintiger een baantje als derde regieassistent had bemachtigd. Zijn succesvolle memoires verschenen in 1995; vijf jaar later volgde nog een verslag over dezelfde periode, dit keer nog meer onthullend. Want er was meer aan de hand geweest tussen hem en Marilyn Monroe dan hij in eerste instantie had beschreven.

Op dat laatste boek is My Week with Marilyn gebaseerd. De jonge Clark wordt gespeeld door Eddie Redmayne, een getalenteerde jonge Brit. Maar de kans is klein dat iemand zijn naam zal onthouden; veel belangrijker is natuurlijk de vertolking van Monroe.

Michelle Williams durfde de rol aan, en slaagt er goed in Monroe te imiteren. Ze geeft de kwetsbare kanten van Monroe knap weer, en weet griezelig exact de juiste, overbekende poses aan te nemen.

De film draait vooral om Marilyns problemen. Ze is onzeker over haar acteertalent, drinkt te veel en gebruikt allerhande medicijnen. Op de set van The Prince and the Showgirl ontstaat een conflict tussen de no-nonsense aanpak van Olivier – die de film ook regisseert – en het door Monroe omhelsde method acting. En dan is er nog haar kersverse, maar dan al problematische huwelijk met toneelschrijver Arthur Miller.

De ervaren theater- en televisieregisseur Simon Curtis maakte van zijn speelfilmdebuut vooral een romantische jongensdroom, gecombineerd met een geestig kijkje achter de schermen van de filmwereld. Dat is even aantrekkelijk als vluchtig. My Week with Marilyn is goed geacteerd, onderhoudend en amusant.

Pauline Kleijer − De Volkskrant 26/01/12

Zie ook FilmMagie nr. 623