Miroirs no 3

In het Duitse ‘Miroirs no. 3’ borrelen trauma en verdriet onder het oppervlak

Als er één oeuvre is dat al lang een megafoon verdient, dan is het wel dat van Christian Petzold. Met juweeltjes als Undine en Transit liet de Duitse cineast voelen dat er een bijzondere poëzie schuilt in zijn cinema. Roter Himmel was een jaar geleden luchtig als een zomers briesje, haast meer Frans dan Duits, en intelligent zonder dat het pretentieus werd. Maar de verdiende stormloop naar de zalen bleef ook toen uit. Petzold heeft dringend een meesterwerk nodig dat hem onontkoombaar maakt.

Miroirs no. 3 is dat helaas niet geworden, hoe meesterlijk ingetogen en geladen hij ook nu weer de kijker voor zich wint. De Duitser komt met een drama waarin weggedrukt verdriet en trauma borrelen onder het oppervlak.

De hoofdrol schenkt hij wederom aan Paula Beer, een vertrouwd gezicht voor wie al vaker in zijn wereld ronddoolde. Als Laura geeft ze gestalte aan een pianostudente uit Berlijn die zonder veel kleerscheuren uit een auto-ongeval komt, ergens tussen de velden op een verlaten landweg. Betty, een mysterieuze verschijning, vindt haar en neemt haar in huis.

Allebei staan ze afzijdig in de wereld, maar in elkaars gezelschap lijkt er iets te ontdooien. Alsof een moeder-dochterband plots opnieuw wordt aangehaald.
Petzold laat die harmonie botsen met de geniepige blikken van buitenstaanders. Plots verschijnen ook Betty’s echtgenoot en zoon op het toneel. Ze zijn thuis in dat huis en toch gedragen ze zich afstandelijk en vreemd. Alsof ze met z’n allen om een open wond heen bewegen.
Miroirs no. 3 – een verwijzing naar een pianostuk van Ravel – is raadselachtig en intiem, de groeiende spanning komt meticuleus in beeld. Ook al laat de ontknoping zich voorspellen. Wat heeft Petzold talent voor ingehouden vertellingen.

Ruben Aerts in De Standaard 9 september 2025